Bibregkras's Blog

Niedawno zachęcałem do zapoznania się z albumem Zaplute karły reakcji. Dzisiaj podobna tematyka, tylko wykonanie inne. Jest dostępna na rynku płyta zespołu De Press Myśmy Rebelianci. Po więcej szczegółów zapraszam pod ten adres http://www.1944.pl/index.php?a=site_news&STEP=02&id=1729 A ja ze swojej strony zachęcam do kupna i słuchania.
Naprawdę warto!

Dzięki pracownikom lubelskiego IPN-u otrzymaliśmy kolejną ciekawą publikację. Od kilku dni można w naszej Bibliotece zapoznać się z albumem “Zaplute karły reakcji”. Polskie podziemie niepodległościowe 1944-1956. Niemalże cała jego zawartość wypełniły reprodukcje starych fotografii. Spoglądają z nich twarze młodych, w większości ludzi, niejednokrotnie roześmiane. Tak oto przedstawia się prawdziwy wizerunek “bandytów” i “reakcjonistów”. Jakże on odmienny od tego znanego z komunistycznej propagandy.
Są również zdjęcia tragiczne. I to nie tylko te przedstawiające zabitych. Dla mnie bardziej przejmujące są te ze złapanymi i aresztowanymi. Niejednokrotnie ubecy starannie przygotowywali scenografię i rekwizyty. Jednego nie zdołali na żadnej fotografii wyreżyserować. Tego, co można wyczytać z oczu aresztowanych. Nie potrafię tego opisać. Trzeba samemu zdobyć się na odwagę i spojrzeć na te fotografie.
Znaczna część zamieszczonych zdjęć pochodzi z Lubelszczyzny. Wiele z nich, to zdjęcia Oddziału “Zapory”. Ja osobiście cieszę się ze znalezienia jednego zdjęcia – na stronicy 69 znajduje się fotografia Mieczysława Raczkowskiego “Wilczka”. Jego grób został niedawno odnaleziony na kraśnickim cmentarzu. W listopadowym numerze Nieśmiertelnika zamieszczę mój artykuł pt. Historia mogiły odnalezionej po latach. Będzie tam więcej informacji o poruczniku Raczkowskim i jego grobie.

Chciałbym zaprosić na wielkie otwarcie. Od razu wyjaśniam, żeby nie było nieporozumień – nowy supermarket w Kraśniku jeszcze nie ruszył Z okazji Dnia Polskiego Państwa Podziemnego w najbliższą niedzielę odbędzie się premiera I numeru gazety Nieśmiertelnik. Ten redagowany przez młodych i dla młodych ludzi miesięcznik został poświęcony tematyce Armii Krajowej. Zarówno w aspekcie historycznym, jak i współczesnych działań podejmowanych dla wychowywania młodego pokolenia w duchu ideałów AK.
Sama nazwa nawiązuje z jednej strony do używanego w wojsku systemu identyfikacji żołnierzy. Jak wiadomo takie nieśmiertelniki w wypadku kiedy żołnierz zostawał zabity były dzielone na pół. Część z danymi zostawała przy zwłokach żołnierza, a druga część była zabierana. Przez ten symbol wyraża się to, że mimo iż wielu żołnierzy Armii Krajowej zginęło i zostało zamordowanych, to jednak pamięć o nich pozostała. Ta gazeta ma o nich przypominać. Jest też drugie, mniej wojskowe skojarzenie z kwiatem o nazwie nieśmiertelnik (kocanka ogrodowa helichrysum bracteatum, że błysnę swoją pasją ogrodniczą ). Ten kwiat jest powszechnie używany do suchych bukietów. Ich głównym celem jest przedłużanie wiosenno-letnich pogodnych chwil w szare jesienno-zimowe dni. I tu nasuwa się analogia do ludzi, którzy chcą kultywować tradycje AK (oczywiście zapewniam, że nie są zasuszeni i z pewnością nie wyrzuci się ich jak przyjdzie wiosna ). Jednym słowem tytuł miesięcznika ma wskazywać na trwałość pewnych wartości i działań z nich wynikających.
Gazeta będzie dostępna w Internecie na swojej stronie, której adres podaje na końcu wpisu. Jak zwykle początki bywają trudne i ubogie. A zatem zapraszam do zapoznania się z I numerem i wyrażenia swoich krytycznych uwag (można to zrobić np. na forum, które znajduje się na stronie www Nieśmiertelnika). Redakcja będzie wdzięczna za wszelkie uwagi i propozycje. Łamy gazety stoją otworem dla wszystkich, którzy chcą tam publikować swoje teksty.
Jeszcze raz zapraszam do odwiedzenia strony i lektury.
http://www.niesmiertelnik.cba.pl/

Ponownie zachęcam do lektury Biuletynu IPN. Przypominam, ze można z niego skorzystać także w naszej Bibliotece Głównej na ul. Koszarowej 10A w Kraśniku. W najnowszym numerze dużo ciekawych artykułów dotyczących losów naszego Narodu podczas II wojny światowej. Kto przeczytał i uważa, że warto się z nim zapoznać niech mnie poprze w komentarzach

Dla upamiętnienia 70. rocznicy tragicznego września Wojewódzka Biblioteka Publiczna im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie przygotowała film Wrzesień 1939 roku na Lubelszczyźnie. Ten krótki dokument przedstawia zarys najważniejszych wydarzeń wojny obronnej 1939 roku na naszym terenie. Niestety niewiele znalazło się tu wydarzeń z terenu powiatu janowskiego (oczywiście w granicach międzywojennych). Można przeboleć pominięcie Kraśnika przy wymienianiu miast dotkniętych bombardowaniem, czy krwawe walki na ulicach Janowa. Ale wielka szkoda, że ani słowem nie wspomniano o oddziałach dowodzonych przez płk Tadeusza Zieleniewskiego, które walcząc zarówno z Wehrmachtem, jak i Armią Czerwoną kapitulowały w Momotach niewiele wcześniej niż gen. Kleeberg pod Kockiem.
Zdaję sobie sprawę, że ten kilkunastominutowy film ma spełniać rolę pewnego wprowadzenia do tematu i zachęcić wszystkich zainteresowanych do dokładniejszego zgłębienia zagadnienia. W przyszłym tygodniu będzie on już dostępny w Bibliotece Głównej na ul. Koszarowej. Tu można też znaleźć inne materiały dotyczące wydarzeń sprzed lat siedemdziesięciu.
Chciałbym jeszcze w tym miejscu zachęcić wszystkich zainteresowanych tym tematem do wzięcia do ręki nowego wydania Głosu. Gazety powiatowej. Na stronicy dziewiątej jest zamieszczony wywiad ze Zbigniewem Wichrowskim dyrektorem kraśnickiego Muzeum Regionalnego. Poruszonych w nim zostało kilka ciekawych spraw związanych z wrześniem 1939 roku w Kraśniku. Miłej lektury

Po powrocie z urlopu do moich rak trafił jeden z ciekawszych przewodników turystycznych po naszych okolicach, jakie miałem do tej pory okazję poznać. Książka autorstwa Grzegorza Wójcikowskiego i Włodzimierza Wójcikowskiego zatytułowana Płynie Wisła, płynie… zawiera propozycję tras samochodowych i rowerowych dzięki którym możemy lepiej poznać malowniczy małopolski przełom Wisły. Dość dobrze wydana, zawierająca dużo ilustracji i pisana ciekawym językiem (warto wspomnieć, że autorzy dość często wplatają w tekst fragmenty źródeł historycznych co, moim zdaniem, wzbogaca opisy) jest z pewnością warta polecenia. Oczywiście takie książki nie tylko czytamy, ale też korzystamy z porad tam zawartych.

Nie byłbym jednak sobą, gdybym się czegoś nie czepił We fragmencie dotyczącym Powstania Styczniowego w Kraśniku czytamy m.in., że mieszkańcy wsparli powstańców atakujących carskie koszary. O ile wiem z dostępnych materiałów, to koszary carskie (teren dzisiejszej dzielnicy Koszary) przy szosie Kraśnik – Urzędów zostały wzniesione dopiero po upadku Powstania jako jedna z form represji. Natomiast wybuchowi tego zrywu niepodległościowego w naszym mieście towarzyszyło zagarnięcie kasy miejskiej przez oddział powstańców, którzy następnie odmaszerowali w kierunku Janowa Lubelskiego.
Najwięcej sprzeciwu wzbudziło we mnie następujące zdanie: Na wieść o zbliżaniu się wojsk radzieckich w lipcu 1944 r. oddziały BCh i AL podjęły w mieście i okolicy masową akcję zbrojną. Ani słowa o Armii Krajowej, o obronie przez jej żołnierzy w ramach akcji “Burza” pobliskiego Urzędowa, w którym przez kilka dni utrzymywała się legalna władza uznająca Rząd RP na Uchodźstwie. Żadnych PPR-ów, ani innych literów (że zapożyczę tę rymowankę od Księdza Zielińskiego) tam nie było. W samym Kraśniku po odejściu wojsk niemieckich też przez krótki okres czasu utrzymywała się dwuwładza. Ani słowa o terrorze komunistycznym, który doczekał się w naszym mieście kilku miejsc pamięci. Jest za to zachęta do odwiedzenia pomnika partyzanta (o moim osobistym stosunku do tej “szkarady” patrz wcześniejszy wpis Wstydliwy partyzant). Przyznam, że zacytowane wyżej zdanie zaleciało mi przewodnikiem z minionej epoki
Ciesze się, że wreszcie znalazłem przewodnik w którym szpital Świętego Ducha jest wymieniony jako dawny budynek szpitalny, a nie jako dworek modrzewiowy. Tu wielki ukłon w stronę Autorów. Ale i mała nieścisłość. Jak już pisałem kiedyś, ten budynek stoi pusty i niszczeje. Biblioteka Pedagogiczna nie mieści się w nim od wielu lat (w międzyczasie ma już drugą czy trzecią lokalizację).
I jeszcze jedna nieścisłość. Izba Tradycji Pożarniczych zwana tez Muzeum Św. Floriana mieści się przy ul. Obwodowej a nie Mostowej. I żeby zakończyć. O sprawie rzekomego nagrobka Jana Baptysty Tęczyńskiego i królewny Cecylii Wazy napisano już wiele udowadniając, że wspomniany nagrobek nie jest poświęcony tej parze.
To tyle czepiania Cieszę się, ze ukazał się taki przewodnik. Niebawem będzie można zapoznać się z nim w naszej Bibliotece. Ale powtórzę: on nie jest tylko do oglądania, ale do praktycznego wykorzystania.

Przed kilkoma dniami na moje biurko trafił lipcowy numer Biuletynu Instytutu Pamięci Narodowej (dzięki uprzejmości Redakcji dostajemy darmowy egzemplarz każdego numeru). Jak zwykle lektura jest bardzo pasjonująca. Szkoda tylko, że tak rzadko pojawiają się artykuły dotyczące Lubelszczyzny.

Obecny Biuletyn poświęcony jest tym wszystkim, którzy odmówili współpracy z komunistyczną służbą bezpieczeństwa (UB i SB) bądź z niej zrezygnowali. Wybrane przykłady cichego bohaterstwa osób, które nie dały się złamać. Ich lektura pokazuje, że w każdym czasie i w każdej sytuacji można było zachować swoje człowieczeństwo. To bardzo ważny głos w dyskusji na temat kontaktów z bezpieką, która raz na jakiś czas rozpala się z nową siłą i wielką zajadłością.
Gorąco zachęcam do zapoznania się z zawartością nowego numeru Biuletynu. Wraz z wcześniejszymi jest dostępny w Bibliotece Głównej przy ul. Koszarowej 10A.

Zauważyłem, że na “stare lata” robię się złośliwy. Pozwolę sobie wrócić do nowego numeru Głosu Ziemi Urzędowskiej, do lektury którego wczoraj zachęcałem. Polecam go gorąco nadal. Tylko chcę się podzielić małym odkryciem, którego dokonałem wprowadzając artykuły do Bibliografii Regionalnej Ziemi Kraśnickiej. Otóż na stronicy 40 jest opublikowany fragment wspomnień Pana Kazimierza Cieślickiego pt. Wrzesień 1939. Niemcy w Urzędowie. Bardzo ciekawy tekst. Tylko, że w Głosie z roku 1989 na stronicy 22 został zamieszczony identyczny fragment wzbogacony dodatkowo o rysunek i krótką informację o autorze. Mam nadzieję, że Redakcja chciała po prostu przypomnieć ten interesujący artykuł i zapomniała umieścić informacji, że już był on kiedyś wcześniej drukowany.
Osobiście jestem zwolennikiem przypominania ciekawszych materiałów. Jak wiadomo: “powtarzanie jest matką nauki”. Wbrew tytułowi proszę Szanowną Redakcję o nietraktowanie tego wpisu jako złośliwości, tylko jako dążenie do większego obiektywizmu w recenzji
Wszystkiego najlepszego przy tworzeniu kolejnych numerów!!!